زبان سمنانی:

زبان سمنانی در واقع،بازمانده زبان پارتی کهن و حد فاصل بین زبان های باستانی یعنی زبانهای اوستایی،مادی،پارسی و زبان های دوره میانه، دارای قدمتی ۲۲۵۰ ساله است. آنچه سمنان را به خاطر گویش با دیگر نقاط ایران متمایز می کند،زندگی مردمانی ست که اگر چه ریشه در یک تاریخ و فرهنگ دارند اما دارای گویش های متفاونی که نسبتاً مستقل و خود کفا است، هستند.

این گویش به دلیل برخی ویژگی ها توانسته اصالت و قدمت خود را در طول تاریخ حفظ کند‌؛ طوری که به همان گونه تکلم می شود که در اوایل دوره اشکانی و حتی پیش از آن رایج بوده است بویژه در ساختمان دستوری آن تقریباً هیچ گونه تحول اساسی روی نداده و در مقابل ورود واژه های بیگانه و فارسی همیشه از خود مقاومت نشان داده است. از میان دانشمندان خارجی که به پژوهش در گویش سمنانی پرداخته اند،آرتور کریستن سن شرق شناس دانمارکی،که نخستین پژوهشگر گویش های این شهرستان بوده و سمنان را جزیره لهجه ها نامیده است و ژرژرمرگن اشتیرنه،زبان شناس نروژی،جایگاه ویژه ای دارند.

گویش سمنانی به پنج دسته گویش شامل سمنانی،سنگسری،شهمیرزادی ،لاسجردی و سرخه ای تقسیم می شود که در این میان گویش سمنانی از همه قدیمی تر و کهنه تر بوده و شناختن اصول و قواعد و نیز تهیه دستور صرف و نحو کامل و دقیق آن کار بسیار دشواری است. به دلیل اهمیت و اصالت و ویژگی های منحصر به فرد این گویش، همزمان با ثبت زبان سمنانی در فهرست میراث معنوی کشور،کتاب” فرهنگ واژگان فارسی به سمنانی” تالیف ذبیح الله وزیری که در واقع لغت نامه سمنان محسوب می شود در دو جلد به چاپ رسیده و گنجینه ای از واژگان و اصطلاحات فارسی به زبان سمنانی می باشد.

Centered Image

مطالب بالا برگرفته از این منابع می باشد.

ایده ، نظر ، پیشنهاد